1- افرادی
که حداقل بیست سال متوالی و بیست و پنج سال متناوب در کارهای سخت و زیان آور (مخل سلامت) اشتغال داشته باشند و در هر مورد حق بیمه مدت مزبور را به سازمان پرداخته باشند می توانند تقاضای مستمری بازنشستگی نمایند. هر سال سابقه پرداخت حق بیمه در کارهای سخت و زیان آور یک و نیم سال محاسبه خواهد شد.
2- در
صورتی که بیمه شدگان موضوع این تبصره قبل از رسیدن به سابقه مقرر
در این قانون دچار فرسایش جسمی و روحی ناشی از اشتغال در کارهای سخت و زیان آور گردند با تأیید کمیسیون های پزشکی (موضوع ماده 91 قانون تأمین اجتماعی) به هر میزان سابقه خدمت از مزایای مندرج در این تبصره برخوردار خواهند
شد.
3- در
مورد سایر بیمه شدگان حداقل سابقه پرداخت حق بیمه برای استفاده از مستمری بازنشستگی از تاریخ تصویب این قانون هر سال یک
سال افزایش خواهد یافت تا آن که این حداقل به بیست سال تمام برسد.
4- از
تاریخ تصویب این قانون جهت مشمولان این تبصره ، چهاردرصد (4درصد) به نرخ حق بیمه مقرر در قانون تأمین اجتماعی افزوده خواهد شد که آن هم در صورت تقاضای
مشمولان قانون، به طور یکجا یا به طور اقساطی توسط کارفرمایان پرداخت خواهد شد.
5- تشخیص
مشاغل سخت و زیان آور و نحوه احراز توالی و تناوب اشتغال، نحوه تشخیص فرسایش جسمی و
روحی و سایر موارد مطروحه در این تبصره به موجب آیین نامه ای خواهد بود که حداکثر ظرف مدت چهار ماه توسط سازمان
تأمین اجتماعی و وزارتخانه های تعاون، کار و رفاه اجتماعی و بهداشت، درمان و
آموزش پزشکی تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
6- بیمه شدگانی که دارای سابقه پرداخت حق بیمه در کارهای سخت و زیان آور به تاریخ قبل از تاریخ تصویب این قانون باشند می توانند با استفاده از مزایای این قانون درخواست بازنشستگی نمایند در این صورت
با احراز شرایط توسط بیمه شده کارفرمایان مربوطه مکلفند حق بیمه مربوطه و میزان مستمری برقراری را تا احراز شرایط مندرج در تبصره 2 همچنین
چهار درصد (4درصد) میزان مستمری برقراری نسبت به سنوات قبل از تصویب این قانون را یکجا
به سازمان تأمین اجتماعی پرداخت نمایند.
قانون فوق مشتمل بر ماده واحده در جلسه علنی
روز یکشنبه مورخ سی ام بهمن ماه یکهزار و سیصد و هفتاد و نه مجلس شورای
اسلامی تصویب و جزء 1و 3 بند (ب) تبصره 2 آن در تاریخ 14/7/1380 عیناً به تصویب نهائی
مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیده است).
مرکز قوانین گزیتانسخه آماده ارائه و بایگانی