شاکی: ذیحساب و رئیس دارائی ارتش جمهوری اسلامی ایران. مقدمه: الف- شعبه پنجم در رسیدگی به پرونده کلاسه 82/2024 موضوع شکایت آقای مجید طباطبائی به طرفیت دارائی ارتش به خواسته عدم پرداخت حق اشعه، مرخصیهای استفاده نشده و سنوات ارفاقی و حقوق و مزایای مربوط به حق اشعه به شرح دادنامه شماره 2651 مورخ 7/11/1383 چنین رأی صادر نموده است، با عنایت به جوابیه مشتکی عنه اعلام داشته شاکی در سال 1352 به استخدام نهاجا درآمده با سی سال خدمت بازنشسته گردیده است. برابر بند یک ماده 19 آیین نامه اجرائی قانون حفاظت در برابر اشعه افزایش سنوات خدمت قابل احتساب برای کارکنان حداکثر 30 سال می باشد و برابر قانون مصرحه مرخصی اشعه قابل ذخیره نمی باشد. طبق تبصره 4 ماده 2 دستورالعمل تعیین مزایای شغل کارکنان نیروهای مسلح مصوب فرماندهی معظم کل قوا، پرتوکاران گروه الف 20% و پرتوکاران گروه ب از 10% مزایای جدول شماره 2 استفاده می نمودند. این موضوع مجدداً جهت اصلاح مبنی بر برخورداری کارکنان ذینفع (پرتوکاران گروه الف 50% و ب 30%) به محضر مقام معظم رهبریی پیشنهاد، پس از موافقت معظم له از تاریخ تصویب 1/6/1378 به اجراء در آمده که نامبرده نیز از مزایای آن برخوردار گردیده است. باتوجه به مراتب فوق تخلفی از موازین قانونی مشهود نیست، بنابراین شکایت شاکی رد می گردد. ب-1- شعبه 22 در رسیدگی به پرونده کلاسه 82/991 موضوع شکایت آقای امان الله شاه گلدی به طرفیت نیروی هوائی ارتش جمهوری اسلامی ایران به خواسته احتساب شش سال سنوات ارفاقی برابر قانون حفاظت در برابر اشعه به شرح دادنامه شماره 1436 مورخ 17/9/1382 چنین رأی صادر نموده است: شاکی از تاریخ 1/6/1380 احتساب یک سال ابقاء به خدمت به استناد مقررات ماده 110 قانون آجا از خدمت بازنشسته گردیده و نسبت به احتساب 6 سال مدت سنوات ارفاقی در سنوات خدمتی وی و پرداخت مزایای مربوطه جهت اقدامات لازم به سازمان بیمه و بازنشستگی منعکس گردیده است که با عنایت به مراتب فوق چون دلیلی که دلالت به تحقق شاکی بنماید ابراز نشده، لذا شکایت شاکی را وارد تشخیص و مستنداً به ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه مقرر می دارد که مشتکی عنه 6 سال سنوات ارفاقی را در خصوص شاکی از نظر سنوات خدمتی شاکی ملحوظ دارد. ب-2- شعبه سوم تجدید نظر در رسیدگی به پرونده کلاسه 82/1736 موضوع تقاضای تجدید نظر مدیر حقوقی نهاجا نسبت به دادنامه شماره 1436 مورخ17/9/1382 شعبه 22 دیوان به شرح دادنامه شماره 891 مورخ 28/7/1383 چنین رأی صادر نموده است، خواسته شاکی مشعر بر مطالبه حق سنوات ارفاقی موضوع بند 3 ماده 20 از فصل پنجم قوانین و مقررات استفاده از پرتوها می باشد. لذا با احراز اشتغال مشارالیه در محل یاد شده و توجهاً به بند 3 دستورالعمل سماجا به شماره 363/1090/ی مورخ 24/5/1378 با این متن که (کارکنان مزبور در فرض ادامه خدمت زائد بر سی سال با احتساب سنوات ارفاقی از ضریب افزایش سنواتی مضاعف بهره مند می گردند و مکاتبه شماره 8-1611/13/نا مورخ 24/11/1379 معاونت نیروی انسانی با امیر ریاست سماجا مبنی بر اعمال سنوات ارفاقی موضوع قانون مارالذکر و نیاز به ادامه خدمت وی مازاد بر 30 سال کلاً مؤید صحت ادعای شاکی می باشد. فلذا اعتراض تجدیدنظر خواه نسبت به دادنامه تجدیدنظر خواسته غیر موجه بوده و دلیل و مدرکی که موجبات فسخ دادنامه بدوی را ایجاب نماید، مشهود نیست. بنابراین با رد تجدیدنظرخواهی نتیجتاً دادنامه بدوی تائید میشود. هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق با حضور رؤسا و مستشاران و دادرسان علی البدل شعب دیوان تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره با اکثریت آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رأی می نماید. رأی هیأت عمومی طبق ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه مصوب 1368، افرادی که به طور مستمر به کار با اشعه اشتغال داشته باشند، با رعایت شرایط قانونی مربوط به شرح بند 3 ماده مزبور از افزایش مدت خدمت قابل قبول تا یک سال به ازاء هر سال کار با اشعه، حداکثر به مدت 10 سال منحصراً از حیث بازخرید، بازنشستگی، از کار افتادگی و تعیین حقوق وظیفه برخوردار می شوند. نظر به حکم صریح مقنن احتساب مدت خدمت کارکنان مشمول ماده مزبور با لحاظ مدت خدمت ارفاقی مقرر در بند 3 ماده 20 قانون فوق الذکر حداکثر به مدت سی سال منحصراً از جهات مقرر در قانون مجاز اعلام گردیده است. بنابراین دادنامه قطعی شماره 2651 مورخ 7/11/1383 شعبه پنجم بدوی دیوان که متضمن رد شکایت شاکی براساس استدلال فوق الاشعار است، صحیح و موافق قانون تشخیص داده می شود. این رأی به استناد بند 2 ماده 19 و ماده 43 قانون دیوان عدالت اداری برای شعب دیوان و سایر مراجع اداری ذیربط در موارد مشابه لازم الاتباع است.
مرکز قوانین گزیتانسخه آماده ارائه و بایگانی