اصل یکصد و دهم از قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

اصل‏ يكصد و دهموظايف‏ و اختيارات‏ رهبر:‎‎‎‎‎‎۱ - تعيين‏ سياستها كلي‏ نظام‏ جمهوري‏ اسلامي‏ ايران‏ پس‏ از مشورت‏ با مجمع تشخيص‏ مصلحت‏ نظام‏.‎‎‎‎‎‎۲ - نظارت‏ بر حسن‏ اجراي‏ سياستهاي‏ كلي‏ نظام‏.‎‎‎‎‎‎۳ - فرمان‏ همه‏ پرسي‏.‎‎‎‎‎‎۴ - فرماندهي‏ كل‏ نيروهاي‏ مسلح‏.‎‎‎‎‎‎۵ - اعلام‏ جنگ‏ و صلح‏ و بسيج‏ نيروها‏.‎‎‎‎‎‎۶ - نصب‏ و عزل‏ و قبول‏ استعفاي‏: الف‏ - فقهاي‏ شوراي‏ نگهبان‏. ب‏ - عاليترين‏ مقام‏ قوه‏ قضائيه‏. ج‏ - رئيس‏ سازمان‏ صدا و سيماي‏ جمهوري‏ اسلامي‏ ايران‏. د - رئيس‏ ستاد مشترك‏. هـ - فرمانده‏ كل‏ سپاه‏ پاسداران‏ انقلاب‏ اسلامي‏. و - فرماندهان‏ عالي‏ نيروهاي‏ نظامي‏ و انتظامي‏.‎‎‎‎‎‎۷ - حل‏ اختلاف‏ و تنظيم‏ روابط قواي‏ سه‏ گانه‏.‎‎‎‎‎‎۸ - حل‏ معضلات‏ نظام‏ كه‏ از طرق‏ عادي‏ قابل‏ حل‏ نيست‏، از طريق‏ مجمع تشخيص‏ مصلحت‏ نظام‏.‎‎‎‎‎‎۹ - امضا حكم‏ رياست‏ جمهوري‏ پس‏ از انتخاب‏ مردم‏. صلاحيت‏ داوطلبان‏ رياست‏ جمهوري‏ از جهت‏ دارا بودن‏ شرايطي‏ كه‏ در اين‏ قانون‏ مي‏ آيد، بايد قبل‏ از انتخابات‏ به‏ تأييد شوراي‏ نگهبان‏ و در دوره‏ اول‏ به‏ تأييد رهبري‏ برسد.‎‎‎‎‎‎۱۰ - عزل‏ رئيس‏ جمهور با در نظر گرفتن‏ مصالح‏ كشور پس‏ از حكم‏ ديوان‏ عالي‏ كشور به‏ تخلف‏ وي‏ از وظايف‏ قانوني‏، يا راي‏ مجلس‏ شوراي‏ اسلامي‏ به‏ عدم‏ كفايت‏ وي‏ بر اساس‏ اصل‏ هشتاد و نهم‏.‎‎‎‎‎‎۱۱ - عفو يا تخفيف‏ مجازات‏ محكومين‏ در حدود موازين‏ اسلامي‏ پس‏ از پيشنهاد رئيس‏ قوه‏ قضائيه‏.

رهبر مي‏ تواند بعضي‏ از وظايف‏ و اختيارات‏ خود را به‏ شخص‏ ديگري‏ تفويض‏ كند.