ماده 1 از قانون اجازه پرداخت حق محروميت از مطب

ماده 1 - اجازه داده مي‌شود به دارندگان مدرك دكتري در رشته‌هاي گروه پزشكي (‌پزشكي، دندانپزشكي، دامپزشكي، داروسازي، علوم‌آزمايشگاهي) و پيراپزشكي و بهداشتي كه به طور رسمي برابر مقررات مربوط در وزارتخانه‌ها، مؤسسات دولتي، شركت‌هاي دولتي و شركت‌ها و‌سازمان‌هايي كه شمول قانون بر آنها مستلزم ذكر نام است و نهادهاي انقلاب اسلامي شاغل مي‌باشند و مستقلاً توان اشتغال در خارج از محيط اداري را‌دارند در صورتي كه به طور تمام وقت در رسته‌هاي[رشته هاي] بهداشتي، درماني، كشاورزي و يا محيط زيست در خدمت بوده و به كار انتفاعي تخصصي (‌اعم از‌مطب، داروخانه و آزمايشگاه و غيره) اشتغال نداشته باشند و 60 ساعت در ماه در غير ساعات اداري مشغول خدمت باشند (‌در قبال انجام وظايف و‌مأموريتهاي محوله در غير ساعات اداري) با تشخيص بالاترين مقام اجرايي دستگاه مبلغي حداكثر معادل حقوق و فوق‌العاده شغل يا مزاياي شغل‌دريافتي، به عنوان حق محروميت از مطب پرداخت شود.

تبصره 1 - مشمولين اين ماده منحصراً در صورتي كه بيش از 60 ساعت در خارج از ساعات اداري به انجام وظايف محوله مشغول شوند ، معادل كار اضافي مازاد بر 60 ساعت مذكور ، طبق مقررات مربوط از فوق العاده اضافه كار ساعتي استفاده خواهند نمود

‌تبصره 2 - شاغلين مشاغل مذكور در اين ماده مشمول قانون معافيت از ماليات وجوهي كه تحت هر عنوان به استثناي حقوق و فوق‌العاده شغل به‌پزشكان، دندانپزشكان دكترهاي داروساز و دامپزشكان پرداخت مي‌شود، مصوب 1362.8.22 مجلس شوراي اسلامي نيز مي‌باشند.