اصل یکصد و دهم از از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (1358/09/12)

وظایف و اختیارات رهبر:

1-        تعیین سیاست های کلی نظام جمهوری اسلامی ایران پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام.         

2-        نظارت برحسن اجرای سیاست های کلی نظام.

3-        فرمان همه پرسی.

4-        فرماندهی کل نیروهای مسلح.

5-        اعلان جنگ و صلح و بسیج نیروها.

6-        نصب و عزل و قبول استعفاء

الف) فقهای شورای نگهبان.

ب)  عالیترین مقام قوه قضائیه.

ج)   رئیس سازمان صدا وسیمای جمهوری اسامی ایران.

د)    رئیس ستاد مشترک.

هـ)   فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی.

و)    فرماندهان عالی نیروهای نظامی و انتظامی.

7-        حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سه گانه.

8-        حل معضلات نظام که از طریق عادی قابل حل نیست، از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام.     

9-        امضاء حکم ریاست جمهوری پس از انتخاب مردم - صلاحیت داوطلبان ریاست جمهوری از جهت دارا بودن شرایطی که دراین قانون می آید، باید قبل از انتخابات به تایید شورای نگهبان و در دوره اول به تایید رهبری برسد.  

10-      عزل رئیس جمهور با درنظر گرفتن مصالح کشور پس ازحکم دیوانعالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی، یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت وی براساس اصل هشتاد و نهم.    

11-      عفو یا تخفیف مجازات محکومین در حدود موازین اسلامی پس از پیشنهاد رئیس قوه قضائیه.

رهبر می تواند بعضی از وظایف و اختیارات خود را به شخص دیگری تفویض کند.