تأمین اجتماعی

قانون بیمه بیکاری (1369/06/26) از قانون بیمه بیکاری (1369/06/26)

این بخش متن مستقل و معناداری ندارد.

بندها و تبصره‌های زیرمجموعه

ماده 1-

کلیه مشمولین قانون تأمین اجتماعی که تابع قوانین کار و کار کشاورزی هستند مشمول این قانون می باشند.

ماده 2-

بیکار از نظر این قانون بیمه شده ای است که بدون میل و اراده بیکار شده و آماده کار باشد.

ماده 3-

بیمه بیکاری به عنوان یکی از حمایت های تأمین اجتماعی است و سازمان تأمین اجتماعی مکلف است با دریافت حق بیمه مقرر، به بیمه شدگانی که طبق مقررات این قانون بیکار می شوند مقرری بیکاری پرداخت نماید.

ماده 4-

بیمه شده با معرفی کتبی واحد کار و امور اجتماعی محل از مزایای این قانون منتفع خواهد شد.

ماده 5-

حق بیمه بیکاری به میزان (3درصد) مزد بیمه شده می باشد که کلاً توسط کارفرما تأمین و پرداخت خواهد شد.

ماده 6-

بیمه شدگان بیکار در صورت احراز شرایط زیر استحقاق دریافت مقرری بیمه بیکاری را خواهند داشت .

ماده 7-

مدت پرداخت مقرری بیمه بیکاری و میزان آن به شرح زیر است:

ماده 8-

در موارد زیر مقرری ایام بیکاری قطع خواهد شد: الف) زمانی که بیمه شده مجدداً اشتغال به کار یابد. ب) بنا به اعلام واحد کار و امور اجتماعی محل و یا نهضت سواد آموزی و سایر واحدهای ذی ربط از طریق وزارت کار و امور اجتماعی ، بیمه شده بیکار بدون عذر موجه از شرکت در دوره های کارآموزی یا سوادآموزی خودداری نماید. (وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی) ج) بیمه شده بیکار از قبول شغل تخصصی خود و یا شغل مشابه پیشنهادی خودداری ورزد. د) بیمه شده بیکار ضمن دریافت مقرری بیمه بیکاری مشمول استفاده از مستمری بازنشستگی و یا ازکارافتادگی کلی شود. ه ‍ ) بیمه شده به نحوی از انحاء با دریافت مزد ایام بلاتکلیفی به کار مربوطه اعاده گردد.

مشخصات نسخه چاپی