شـاکــی: سیدمحمد دامادی طرف شکایت: هیأت وزیران شاکی دادخواستی به طرفیت هیأت وزیران به خواسته ابطال تبصره ۱ تصویب نامه کمیسیون موضوع اصل ۱۳۸ قانون اساسی به شماره ۱۲۴۶۱۰/ت ۴۴۵۴۷ ک مورخه ۶/۶/۱۳۸۹ (اصلاح آئین نامه اجرایی بند ۵ جزء ب ماده واحده قانون اصلاح تبصره ۲ الحاقی ماده ۷۶ قانون اصلاح مواد ۷۲ و ۷۷ و تبصره ماده ۷۶ قانون تأمین اجتماعی مصوب ۱۳۵۴ و الحاق دو تبصره به ماده ۷۶ مصوب ۱۳۷۱- مصوب ۱۳۸۰) به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیأت عمومی ارجاع شده است متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می باشد: تبصره ۱- در مورد کارگاه هایی که پس از تصویب قانون یادشده ایجاد می گردد، کارفرمایان مربوط مکلفند به منظور اخذ گواهی لازم از وزارتخانه های کار و امور اجتماعی و بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مبنی بر رعایت ایمنی بهداشت و استاندارد بودن آن ها طبق قانون کار تقاضای خود را ارائه نمایند. وزارتخانه های یادشده موظفند ظرف یک ماه از طریق سامانه الکترونیکی مراتب تأیید یا عدم تأیید رعایت استانداردها را به متقاضیان اعلام و در صورت عدم تأیید، مراتب را برای رفع نقص به متقاضیان اعلام نمایند. به هر حال اجازه فعالیت این قبیل کارگاه ها مشروط به اخذ گواهی یادشده می باشد. دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت: شاکی به موجب درخواست خود اعلام کرده است که: ۱. طبق تبصره ۳ الحاقی به ماده ۳ آیین نامه فوق الذکر، کلیه شاغلین مشاغل سخت و زیان آور، مشمول این آیین نامه اجرایی خواهند بود. در تبصره ۱ آیین نامه مذکور نیز بیان شده است که کارفرمایان کارگاه هایی که پس از تصویب قانون ایجاد می شوند، مکلف به اخذ مجوز تأیید مراتب ایمن سازی و استانداردهای فنی می باشند. به این ترتیب، در صورتی که کارفرمایان از این اقدام، خودداری کنند، وصف سخت و زیان آور برای مشاغل کارگاه آنان اطلاق نخواهد شد و از این جهت، حقوق کارگرانی که در این مشاغل در حال فعالیت هستند، تضییع خواهد گردید. ۲. علاوه بر این، در قانون کار نیز چنین تکلیفی برای کارفرمایان ایجاد نشده و این امر، تکلیفی فراتر از قانون می باشد. خلاصه مدافعات طرف شکایت: لایحه دفاعیه واصل نشده است. پرونده شماره هـ ع/۹۸۰۳۳۷۷ مبنی بر درخواست ابطال تبصره ۱ تصویب نامه شماره ۱۲۴۶۱۰/ت ۴۴۵۴۷ ک مورخ ۲۷/۴/۱۳۸۹ کمیسیون موضوع اصل ۱۳۸ قانون اساسی با موضوع اصلاح آئین نامه اجرایی بند ۵ جزء ب ماده واحده قانون اصلاح تبصره ۲ الحاقی ماده ۷۶ قانون اصلاح مواد ۷۲ و ۷۷ و تبصره ماده ۷۶ قانون تأمین اجتماعی مصوب ۱۳۵۴ و الحاق دو تبصره به ماده ۷۶ مصوب ۱۳۷۱- ۱۳۸۰ به شماره ۱۵۳۶۵/ت۳۶۰۰۵ هـ مصوب ۲۶/۱۲/۱۳۸۵ هیأت وزیران در جلسه مورخ ۲۰/۵/۱۳۹۹ هیأت تخصصی کار، بیمه و تأمین اجتماعی مورد رسیدگی قرار گرفت و اعضاء به اتفاق به شرح ذیل مبادرت به صدور رأی نمودند: رای هیات تخصصی نظر به اینکه: اولاً هدف اصلی قانونگذار از تصویب ماده واحده قانون اصلاح تبصره ۲ الحاقی ماده ۷۶ قانون اصلاح مواد ۷۲ و ۷۷ و تبصره ماده ۷۶ قانون تأمین اجتماعی مصوب ۱۳۵۴ و الحاق دو تبصره به ماده ۷۶ مصوب ۱۳۷۱ – ۱۳۸۰ کاهش یا حذف صفت سخت و زیان آوری از مشاغل سخت و زیان آور از طریق به کارگیری تمهیدات فنی، مهندسی، بهداشتی و ایمنی و غیره بوده و تبصره ۱ مصوبه معترض عنه نیز در راستای همین هدف و مطابق با ماده واحده مذکور و ماده ۶ آیین نامه اجرایی بند ۵ جزء (ب) ماده واحده قانون اصلاح تبصره ۲ الحاقی ماده ۷۶ قانون اصلاح مواد ۷۲ و ۷۷ و تبصره ماده ۷۶ قانون تأمین اجتماعی مصوب ۱۳۵۴ و الحاق دو تبصره به ماده ۷۶ مصوب ۱۳۷۱ – ۱۳۸۰ به شماره ۱۵۳۶۵/ت۳۶۰۰۵ هـ مصوب ۲۶/۱۲/۱۳۸۵ هیأت وزیران تصویب گردیده است. ثانیاً تبصره ۱ مصوبه معترض عنه صرفاً اجـازه فعالیت کارگاه هایی که پس از تصویب مـاده واحده فوق الذکر ایجاد گردیده اند را منوط به اخذ گواهی های لازم از وزارتخانه های کار و امور اجتماعی و بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مبنی بر رعایت ایمنی بهداشت و استاندارد بودن آنها طبق قانون کار نموده و برخلاف برداشت شاکی منافـاتی با سخت و زیان آور شناخته شدن مشاغل کارگران شاغل در کارگاه های مذکور ندارد. بنابراین تبصره مذکور خارج از حدود اختیارات مرجع وضع کننده آن و مغایر قانون تشخیص نگردید و قابل ابطال نمی باشد. این رأی به استناد بند (ب) ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲ ظرف مهلت بیست روز از تاریخ صدور از سوی رییس محترم دیوان عدالت اداری یا ۱۰ نفر از قضات محترم دیوان عدالت اداری قابل اعتراض است.
مرکز قوانین گزیتانسخه آماده ارائه و بایگانی